Grzybica skóry twarzy u dziecka

Grzybica skóry i jej przydatków występuje w Polsce bardzo często i stanowi aktualnie problem epidemiologiczny, terapeutyczny i społeczny. Źródło zakażenia najczęściej jest egzogenne i jest nabywane w środowisku zewnętrznym drogą oddechową, pokarmową lub przez wniknięcie przez uszkodzoną skórę.
W artykule przedstawiono opis przypadku siedmioletniego dziecka z grzybicą skóry twarzy.

Dermatomikozy stanowią poważny problem epidemiologiczny i terapeutyczny, a częstość ich występowania stale wzrasta. Wynika to z faktu, iż grzybice skóry są chorobami zakaźnymi [1]. 
Grzybica skóry twarzy (tinea faciei) to infekcja dermatofitowa, która stanowi ok. 3–4% wszystkich przypadków grzybicy skóry. Jest to powszechna postać kliniczna grzybicy u dzieci, która często jest błędnie diagnozowana i leczona antybiotykami i glikokortykosteroidami. Nieprawidłowe rozpoznania najczęściej dotyczą łojotokowego zapalenia skóry, atopowego zapalenia skóry, infekcji bakteryjnych, kontaktowego zapalenia skóry, tocznia rumieniowatego, trądziku różowatego, ziarniniaka obrączkowatego i zapalenia okołoustnego. Dlatego prowadzenie szkoleń przypominających o zakażeniach grzybiczych skóry wśród pediatrów i lekarzy pierwszego kontaktu jest bardzo ważne, aby zwracać uwagę na zalecaną diagnostykę chorób skóry twarzy u dzieci, z uwzględnieniem badań mykologicznych. Natomiast prawidłowa współpraca między pacjentem, lekarzem rodzinnym a dermatologiem jest istotna, aby uzyskać sukces terapeutyczny [2]. 

Cały tekst artykułu dostępny pod linkiem https://www.wiadomoscidermatologiczne.pl/artykul/grzybica-skory-twarzy-u-dziecka