Miejscowa terapia trądziku preparatami łączonymi

Skuteczne leczenie trądziku wymaga dokładnego doboru leków przeciwtrądzikowych na podstawie obrazu klinicznego choroby i indywidualnych potrzeb pacjentów. W ostatnich latach dzięki coraz lepszemu zrozumieniu patogenezy trądziku opracowywane są nowe sposoby leczenia z uwzględnieniem preparatów łączonych zawierających różne substancje lecznicze. Celem terapii skojarzonej jest zwalczanie wielu elementów patogenezy trądziku, których nie można osiągnąć za pomocą monoterapii żadną z dostępnych substancji czynnych. Praca ma na celu przedstawienie możliwości miejscowej terapii trądziku dostępnymi preparatami łączonymi.

Trądzik pospolity to jedna z najczęstszych chorób skóry, z którymi zmagają się pacjenci zgłaszający się na konsultację do dermatologa. Choroba dotyka głównie młodzież, ale może występować w każdym wieku. Trądzik może przebiegać z różnym nasileniem, z szeregiem różnych objawów klinicznych, takich jak łojotok, zaskórniki, grudki i krosty, a rzadziej guzki, cysty lub torbiele, które nierzadko ustępują z pozostawieniem blizn. 
W etiopatogenezie choroby uwzględnia się cztery mechanizmy:

• zwiększoną produkcję łoju, 
• nadmierne rogowacenie ujść mieszków włosowych, 
• kolonizację ich przez Propionibacterium acnes, 
• czynniki zapalne prowadzące do rozwoju stanu zapalnego [1]. 

W terapii bardzo istotne jest stosowanie środków, które działają na różne elementy w patogenezie trądziku, minimalizując jego nasilenie. W leczeniu miejscowym zastosowanie mają m.in. nadtlenek benzoilu, antybiotyki, retinoidy czy kwas azelainowy, które są podstawą leczenia w różnych kombinacjach terapeutycznych. Terapia ogólna, obejmująca doustne antybiotyki, terapię hormonalną i izotretynoinę, jest dobierana w zależności od nasilenia zmian i od potrzeb leczonych pacjentów. 

Cały artykuł dostępny na portalu https://www.wiadomoscidermatologiczne.pl/artykul/miejscowa-terapia-tradziku-preparatami-laczonymi